Minsan, may isang tao akong minahal
Hindi ko na masabi kung nasaan siya
Kung nasa ngayon o nakaraan
Basta ang alam ko, minahal ko siya ng sobra-sobra

Sobra-sobra, gaya ng perang papel sa wallet ko
Isang daan, dalawang daan, limang daan, isang libo
Na para bang lahat ng papel ko gusto ko na ibigay sa kanya
Simple lang. Dahil ganun ko siya kamahal.

Kaso natakot ako na baka malula siya sa dami noon
Kasi ang gusto lang niyang matanggap ay yung tigbentsingko’t tigpipiso
Barya para pamasahe sa umaga, pang-abono sa cashier na walang panukli
Pambili ng kendi, ganoon lang. Wala nang iba.

Kasi marami na din siya noon, yung papel na pera.
At talagang hindi na niya kailangan ng iba pa.
Kaya naman gusto ko na rin magpabarya.
Bibigyan ko siya ng bentsingko pero yung natira ilalagay ko sa alkansya.

Iipunin ko na lang lahat para sa tunay na may kailangan
Iipunin ko para hindi maubos agad
Iipunin ko para sa sarili ko
Bayad sa lahat ng panahong mas pinili kong maging tanga kaysa maging matatag

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s