Bakit kaya hindi ko naisipan
Magpayong sa gitna ng ulan
Ang payong sa loob ng bag na nakasukbit
Hindi ko man lang nailabas kahit saglit

Siguro hindi ko lang namalayan
Na pwede palang magkasakit sa ulan
Konting basa lang naman sabi ko
Konting sakit lang naman siguro to

Bakit kaya hindi ko naisipan
Kumain ng marami sa almusal
Nakalatag naman lahat sa mesa
At meron pang bakanteng upuan

Siguro hindi ko na rin naramdaman
Gutom pala ako kanina pa
Isang almusal lang naman sabi ko
May susunod pa namang pagkakataon

Bakit kaya hindi ko na nagawa
Sagutin ang tanong niya sakin kanina
Kung ano ba talaga ang nararamdaman ko
Simpleng sagot lang naman pero tumahimik ako

Siguro hindi ko na rin kinaya
Aminin sa kanya ang lahat-lahat
Hindi rin naman niya maiintindihan
Hindi na rin niya kailangan pag-isipan

Natapos ang araw at napaisip ako
Bakit ko ba to ginagawa sa sarili ko
Lahat na yata tinago ko
Kasi lagi na lang akong talo

Siguro hindi ko na rin pinaglaanan
Ng panahong panghawakan
Pangako Niyang walang hanggan
Dumating ang bukas, nakita ko ang wakas

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s