Tala

Tala

Tala, Tala, wag ka munang bababa
Wag ka munang umalis sa iyong kinalalagyan
Dahil sa gitna ng madilim na kalangitan ay nagniningning ka
Nagsisilbing gabay sa pupuntahan kong walang kasiguruhan

Salamat sa iyong pagkinang na umaabot sa aking mundo
Na minsan nang nagulo ng mga nasirang pangako
Ang pag-asa sa sarili ay unti-unting gumuguho
Ngunit walang sawa kang naniniwala na makakabangon ako

Sa gitna ng bagyo ay nanatili ka dyan sa itaas
At iyon ay sapat nang pagmulan ng aking lakas
Ang iyong buhay ay nagsasabing “Magpatuloy ka.
Magpatuloy ka kahit ang sakit-sakit pa.”

At kung dumating man ang panahong kailangan mong bumagsak sa lupa
Upang makita ang mga bagay na hindi aabot sa hangganan
Kukunin ko ang pagkakataon upang humiling ng isa
Hindi sana malimutan na sa buhay ko, ika’y minsang naging aking tala

 

 

PS: Pasensya na ha natagalan bago ko nasundan yung huli kong tula. Marami naman akong nagawa pero bawal pa ipost sa labas. At yung pwede naman eh wala. Wala na ko nagawa. Umabot ako sa puntong napalayo ako sa pangarap ko. Hindi dahil maraming hadlang. Syempre merong mga hadlang gaya ng pagdududa sa sarili at kawalan ng tiwala sa mga salitang nahahabi sa gitna ng mga lakad pauwi. Naisip ko lang na ang dami ko pang dapat matutunan. Pero habang nag-aaral sana hindi ako sumuko sa paggawa. Minsan kasi doon lang mas umaayos yung gawa. Kapag lagi mong ginagawa, nakakasanayan mo. Tapos, nahuhulma mo hanggang sa pumasa sa panlasa mo.

Itong tula na ito ay para sa balang-araw na pagharap ko sa maraming tao upang banggitin ang pyesang matagal nang nakahimlay sa aking puso.

 

Isang Araw Matapos Ang Lahat

Isang Araw Matapos Ang Lahat

Sa unang pagkakataon, nagising ako sa init ng sinag ng araw na hindi na ako nasasaktan
Gaya ng paggising ko sa katotohanang wala ka na dahil ika’y kailangan pakawalan
At gaya ng mga sumunod pang umaga, napansin ko ang paggaan ng kalooban
Para bang nagsimula na ang aking pahinga sa pakikipaglaban

Kanina nakita kong nagkalat ang mga papel sa hagdanan
Pinulot ko ang mga ito at binasa isa-isa ang mga kwentong hindi ko na nadugtungan
At kasama ng kwento nating sinimulan ngunit agad nating binigyan ng katapusan
Lahat sila’y itinapon ko na sa basurahan

Hindi ko na nararamdaman ang pait sa tuwing naalala ang pinagdaanan
At hindi na rin ako masyadong kinikilig o nasisiyahan
Dumating na siguro ako sa pagitan ng ika’y minamahal at ika’y kinamumuhian
Ang araw na masasabi kong “Wala na akong pakialam.”

Sa dami ng araw na bagong pagkakataon para muling magsimula
Nagsawa na ako kakasabing wala na akong gusto pang puntahan
Kaya isang araw, pinili kong muling umaasa kahit alam kong ako’y muling masasaktan
Dahil siguro nga’y may mga araw na nakalaan para sa kasiyahan pati na rin sa kalungkutan

Sa pagsubok ko lang din natutunan na hindi lahat ng laban ay sinusubukan
At sa bawat pagkadapa ay kailangan bumangon kahit ika’y sugatan
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ay nagkaroon din ng kapayapaan
Nagpatawad, nagpalaya, sumabay sa ikot ng mundo, at bagong kabanata’y aking sinimulan

Ikaw at Ang Mga Bulalakaw

Ikaw at Ang Mga Bulalakaw

Naalala ko noong sabay natin pinanood ang paglubog ng araw tsaka inabangan ang pagbagsak ng mga bulalakaw
Dali-dali akong kumuha ng isa at nagbakasakaling
Mapunan nito ang sakit ng aking damdamin
Taimtim kong sinambit ang aking dalangin, at sa sulok ng aking mga mata’y nahuli kitang nakatingin

Ang sabi mo sa akin, sabay nating tuparin ang aking hiling
Dahil alam mo kung paano masaktan at maiwan ng nakabitin
Naiintindihan mo kung gaano kasakit at sana’y sa oras na ito ay malagpasan ko rin
Mga pagsubok na haharapin, sasama ka at hindi aalis sa aking tabi

Marahil, marahil, ikaw rin ang sagot sa aking dalangin
At sa iyong mga mata ay hinanap ko ang tunay mong ibig sabihin
Makita ko sana ang katotohang pinipilit kong sayo ay alamin
Ito na sana ang pagkakataong ang tadhana’y makikinig sa akin

Sa oras na iyon ay nakalimutan ko na ang mga bulalakaw
Dahil sa unang pagkakatao’y natalo ang mga ito ng liwanag ng aking panglaw
Ang pinakatatago kong sana nga’y hindi na umalingasaw
Ngunit nahuli mo ko, na sa lahat ng hindi nakakakita, may isang ikaw

Kaya’t hinawakan ko ang iyong kamay at nangakong hindi bibitaw
Inihanda ko ang sariling harapin ang lahat ng pagsubok sa darating pang mga araw
Ngunit ng sila’y dumating, nakita ko ang aking sariling sugatan habang nakikibaka
Hindi ko inaasahan na sa gitna pa ng laban naisipan mo akong iwan

Hinarap ko lahat ng tama ng mga pana dahil iniwan mo na ko mag-isa
Na kung mas pipiliin mo ang takot, sana sinabihan mo ako nung una pa lang
Na kung hindi ikaw, sana hindi mo rin pinagkait ang paghilom na aking hanap
Dahil sa paulit-ulit na laban natututo din akong mapagod, sumuko, maging bato sa lahat

At sa pagtanto’y natuto din akong bumitaw at ika’y tuluyang palayain
Ngunit sa paulit-ulit na paglayo’y paulit-ulit mo rin akong hinahatak pabalik
Upang saktan at muli’t muling paasahin na para bang wala akong damdamin
Pero hindi na ko magbabago ng isip sa pagkalas dahil tama na sa akin na minsang naniwala ako sa isang pag-amin

Ako’y bumalik muli sa ilalim ng mga bulalakaw para sa isa pang hiling
Napuno ang bawat araw ko ng mga taimtim na dalangin na sana’y lahat ng ito ay isa lamang masamang panaginip
Isa-isa kong inipon ang mga bulalakaw at itinago ito sa puso’t isip
Na kung sila’y may tinig, sana ay hindi ka pa nabibingi

Naalala ko noong sabay nating pinanood ang paglubog ng araw
Kasabay ng paglubog ng mga pinanghawakan nating hiling sa bulalakaw
Isa-isa kong binitawan ang lahat ng pangakong nagsasambit ng salitang ikaw
At sa unang pagkakatao’y hindi ko na naramdaman ang matinding panglaw

PS: Ito na yata ang pinakamahabang tulang nagawa ko sa ngayon. Nagawa ko ito noong isang hapon ng Sabado, ika-29 ng Abril, taong 2017 (naks!). Habang hinihintay ko ang pinakaaabangang kauna-unahang spoken word gig ng taon (Sa Tagpuan ng mga Tala ni Brian Vee), nagbasa muna ako ng spoken word piece na Marka ni Zuela Herrera (Tuwing Ikatlo ng Sabado ni Juan Miguel Severo). So ayun, inspiration + hugot overload. Nagsimula yan sa 253 words pero after nung gig, naisipan kong i-stretch ang sarili ko hanggang sa maging 441 words na kung babasahin sa open mic (na isa sa mga pangarap ko), eh aabot ng 4 minutes. Noong mga oras na yun feeling ko malapit na ko sa pagiging legit na makata. Pero feeling ko ang dami ko pang kailangan matutunan sa larangan ng tugmaan. Hindi ko naman planong pantayan si Balagtas. Siguro, gusto ko lang din maging kaibig-ibig ang paglalathala ng aking feelings (para mapakinggan na niya ako… cheret!)
Para sa mga susunod pang spoken word gig at sessions or tutorials na hindi ko na iindyanin. At para sa mga pangarap na nais ko pang tuparin. Isang malaking lablab <3<3<3