Tala, Tala, wag ka munang bababa
Wag ka munang umalis sa iyong kinalalagyan
Dahil sa gitna ng madilim na kalangitan ay nagniningning ka
Nagsisilbing gabay sa pupuntahan kong walang kasiguruhan

Salamat sa iyong pagkinang na umaabot sa aking mundo
Na minsan nang nagulo ng mga nasirang pangako
Ang pag-asa sa sarili ay unti-unting gumuguho
Ngunit walang sawa kang naniniwala na makakabangon ako

Sa gitna ng bagyo ay nanatili ka dyan sa itaas
At iyon ay sapat nang pagmulan ng aking lakas
Ang iyong buhay ay nagsasabing “Magpatuloy ka.
Magpatuloy ka kahit ang sakit-sakit pa.”

At kung dumating man ang panahong kailangan mong bumagsak sa lupa
Upang makita ang mga bagay na hindi aabot sa hangganan
Kukunin ko ang pagkakataon upang humiling ng isa
Hindi sana malimutan na sa buhay ko, ika’y minsang naging aking tala

 

 

PS: Pasensya na ha natagalan bago ko nasundan yung huli kong tula. Marami naman akong nagawa pero bawal pa ipost sa labas. At yung pwede naman eh wala. Wala na ko nagawa. Umabot ako sa puntong napalayo ako sa pangarap ko. Hindi dahil maraming hadlang. Syempre merong mga hadlang gaya ng pagdududa sa sarili at kawalan ng tiwala sa mga salitang nahahabi sa gitna ng mga lakad pauwi. Naisip ko lang na ang dami ko pang dapat matutunan. Pero habang nag-aaral sana hindi ako sumuko sa paggawa. Minsan kasi doon lang mas umaayos yung gawa. Kapag lagi mong ginagawa, nakakasanayan mo. Tapos, nahuhulma mo hanggang sa pumasa sa panlasa mo.

Itong tula na ito ay para sa balang-araw na pagharap ko sa maraming tao upang banggitin ang pyesang matagal nang nakahimlay sa aking puso.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s