Sa Katahimikan

Sa Katahimikan

Sabi nila, nalalaman lang ang tunay na halaga ng isang bagay kapag ito ay nawala. Kaya naman, sa katahimikan, hinanap ko ang sagot sa aking mga katanungan.

Napansin niya kaya na ang tinig ko’y nawala? Naramdaman niya kaya ang lamig galing sa espasyong iniwan ko ng walang paalam? Naisip niya kaya na hindi na ako nagsasalita? Na yung mga nais kong sabihin ay hindi na nakakaabot sa kanya? O kahit yung simpleng kamustahan na lang. Alam niya kaya na sa hangin na lang ako nakikiusap at hindi na sa kanya?

Pero napagtanto ko na ang hinahanap lang ay yung nawawala. Hindi kagaya ko na nanatili lang sa isang lugar na malayo sa kanya. Hindi ko man lang sinubukan abutin ang kinalalagyan niya. Dahil kahit kailan ay hindi mapapaikli ng aking pagsamo ang distansya ko mula sa puso niya.

Pagod na rin siguro ang mga salita kakapaliwanag sa kung bakit pinawi ng nakakabinging katahimikan ang aking mga sana. Wala na yata sa kanila ang makakarating sa pang-unawa niya. Siguro nga’y hindi ako, kung hindi siya ang tunay na nawala. Dahil sa katahimikan, nahanap ko ang aking halaga sa kanya.

At ito ay wala.