Haunting

Haunting

I sat there at the corner of your mind
Wondering if my existence is real
I tried slipping in your thoughts
Wishing it would make you see

What I have been hiding all this time
Words I wish you would hear
Through the silence of a beating heart
And the cascades of cold violent winds

How hard could it be
We’re blinded by our entropy
Sleeping’s a dragging task to me
Kept my eyes open so maybe I would see

My love is a kaleidoscope
And yours a fire languishing my hope
I keep on walking through tight ropes
Finding the balance of being near and far, which I cannot cope

I rather hear your excuses
Than to know the truth why you chose another
But with reality I am always one step closer
So I tried closing my eyes with lies which is better

Could there be more in this game we call gravity
When all we do is fall apart in the same dealing
Of losing and being lost in scores we’re keeping
I’m dying to get over this continuous leaving

Shut all the doors, keep it high, all these walls
And for the last time, you held my hand in full
In your mind, you took me to the end of a tunnel
Finally, I see the answer to my unending call

Ode to Our Ending

Ode to Our Ending

Your smile is my coffee
Your walk strums the harp strings
Your shadow guides my light
Your voice is the soundtrack of my night

As my soul wanders, I encountered yours
Once in a while we find ourselves lost
In the rhythm of life we played the notes
But we somehow drop the beat to a part unknown

Sorry, thank you, I love you
And many other words I wished you knew
You’ll never know how much my heart screams please
And maybe I’ll never know how much you tried to have that peace

We both listen to our heartbeats, to their breaking
Spitting lies of “I’m fine” and “Don’t worry”
My fingers never fitted yours in the beginning
We always meet with a promise of leaving

I took a shot and missed the point
You are not a question, there’s no yes or no
Though I know we were always meant to end
Still, I needed my heart to mend

Time has come to stop sipping coffee
Close my ears to the sound of harp strings
Bring my flashlight to be my guide
Listen to a real song someday I’ll find

Maybe we were never meant to start
We’re always better when we’re apart
I’ll take it from here as I’ve done my part
I’ll seal my goodbye with a lonely smile

PS: I had second thoughts whether to post this or not. Kaso narinig ko na yung go signal. So here it is. Sorry if it’s so sad. Naalala ko yung sinabi sakin ng friend ko. “Kapag malungkot ka, doon ka mas nakaka-isip ng tula o kanta. Para bang lahat ng love song sinulat para sayo.” Siguro nga mas madaling magsulat pag malungkot.

A Moment of Silence

Every other day, twice a week, once a week, once every two weeks, hanggang sa kung kailan na lang maisipan. Ganyan ang naging schedule ko simula nang naisipan kong magpost ng tula sa WordPress. Tagpuan Site, tagpuan ng mga salitang nais kong iparating sa madla at ng mga mambabasang may oras at atensyon na mailalaan para sa mga kagaya nito. Ninais ko naman talagang magbahagi ng nilalaman ng aking puso sa mga salitang nagtutugma pero umabot din ako sa puntong hindi ko alam kung dapat pa ba akong magpatuloy.

A moment of silence.

I went through one of my most difficult seasons in life. I was so desperate to end this melancholy that I decided to throw myself to anyone available to catch a broken person like me, not knowing that, this will break me more than I already am. Umabot din ako sa puntong nawalan na ko ng kapasidad makaramdam ng sakit. Wala na kong nahanap na salita para maipaliwanag kung nasaan ako ngayon.

Continue reading “A Moment of Silence”

Sa Katahimikan

Sa Katahimikan

Sabi nila, nalalaman lang ang tunay na halaga ng isang bagay kapag ito ay nawala. Kaya naman, sa katahimikan, hinanap ko ang sagot sa aking mga katanungan.

Napansin niya kaya na ang tinig ko’y nawala? Naramdaman niya kaya ang lamig galing sa espasyong iniwan ko ng walang paalam? Naisip niya kaya na hindi na ako nagsasalita? Na yung mga nais kong sabihin ay hindi na nakakaabot sa kanya? O kahit yung simpleng kamustahan na lang. Alam niya kaya na sa hangin na lang ako nakikiusap at hindi na sa kanya?

Pero napagtanto ko na ang hinahanap lang ay yung nawawala. Hindi kagaya ko na nanatili lang sa isang lugar na malayo sa kanya. Hindi ko man lang sinubukan abutin ang kinalalagyan niya. Dahil kahit kailan ay hindi mapapaikli ng aking pagsamo ang distansya ko mula sa puso niya.

Pagod na rin siguro ang mga salita kakapaliwanag sa kung bakit pinawi ng nakakabinging katahimikan ang aking mga sana. Wala na yata sa kanila ang makakarating sa pang-unawa niya. Siguro nga’y hindi ako, kung hindi siya ang tunay na nawala. Dahil sa katahimikan, nahanap ko ang aking halaga sa kanya.

At ito ay wala.

Tala

Tala

Tala, Tala, wag ka munang bababa
Wag ka munang umalis sa iyong kinalalagyan
Dahil sa gitna ng madilim na kalangitan ay nagniningning ka
Nagsisilbing gabay sa pupuntahan kong walang kasiguruhan

Salamat sa iyong pagkinang na umaabot sa aking mundo
Na minsan nang nagulo ng mga nasirang pangako
Ang pag-asa sa sarili ay unti-unting gumuguho
Ngunit walang sawa kang naniniwala na makakabangon ako

Sa gitna ng bagyo ay nanatili ka dyan sa itaas
At iyon ay sapat nang pagmulan ng aking lakas
Ang iyong buhay ay nagsasabing “Magpatuloy ka.
Magpatuloy ka kahit ang sakit-sakit pa.”

At kung dumating man ang panahong kailangan mong bumagsak sa lupa
Upang makita ang mga bagay na hindi aabot sa hangganan
Kukunin ko ang pagkakataon upang humiling ng isa
Hindi sana malimutan na sa buhay ko, ika’y minsang naging aking tala

 

 

PS: Pasensya na ha natagalan bago ko nasundan yung huli kong tula. Marami naman akong nagawa pero bawal pa ipost sa labas. At yung pwede naman eh wala. Wala na ko nagawa. Umabot ako sa puntong napalayo ako sa pangarap ko. Hindi dahil maraming hadlang. Syempre merong mga hadlang gaya ng pagdududa sa sarili at kawalan ng tiwala sa mga salitang nahahabi sa gitna ng mga lakad pauwi. Naisip ko lang na ang dami ko pang dapat matutunan. Pero habang nag-aaral sana hindi ako sumuko sa paggawa. Minsan kasi doon lang mas umaayos yung gawa. Kapag lagi mong ginagawa, nakakasanayan mo. Tapos, nahuhulma mo hanggang sa pumasa sa panlasa mo.

Itong tula na ito ay para sa balang-araw na pagharap ko sa maraming tao upang banggitin ang pyesang matagal nang nakahimlay sa aking puso.

 

Isang Araw Matapos Ang Lahat

Isang Araw Matapos Ang Lahat

Sa unang pagkakataon, nagising ako sa init ng sinag ng araw na hindi na ako nasasaktan
Gaya ng paggising ko sa katotohanang wala ka na dahil ika’y kailangan pakawalan
At gaya ng mga sumunod pang umaga, napansin ko ang paggaan ng kalooban
Para bang nagsimula na ang aking pahinga sa pakikipaglaban

Kanina nakita kong nagkalat ang mga papel sa hagdanan
Pinulot ko ang mga ito at binasa isa-isa ang mga kwentong hindi ko na nadugtungan
At kasama ng kwento nating sinimulan ngunit agad nating binigyan ng katapusan
Lahat sila’y itinapon ko na sa basurahan

Hindi ko na nararamdaman ang pait sa tuwing naalala ang pinagdaanan
At hindi na rin ako masyadong kinikilig o nasisiyahan
Dumating na siguro ako sa pagitan ng ika’y minamahal at ika’y kinamumuhian
Ang araw na masasabi kong “Wala na akong pakialam.”

Sa dami ng araw na bagong pagkakataon para muling magsimula
Nagsawa na ako kakasabing wala na akong gusto pang puntahan
Kaya isang araw, pinili kong muling umaasa kahit alam kong ako’y muling masasaktan
Dahil siguro nga’y may mga araw na nakalaan para sa kasiyahan pati na rin sa kalungkutan

Sa pagsubok ko lang din natutunan na hindi lahat ng laban ay sinusubukan
At sa bawat pagkadapa ay kailangan bumangon kahit ika’y sugatan
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ay nagkaroon din ng kapayapaan
Nagpatawad, nagpalaya, sumabay sa ikot ng mundo, at bagong kabanata’y aking sinimulan

Ikaw at Ang Mga Bulalakaw

Ikaw at Ang Mga Bulalakaw

Naalala ko noong sabay natin pinanood ang paglubog ng araw tsaka inabangan ang pagbagsak ng mga bulalakaw
Dali-dali akong kumuha ng isa at nagbakasakaling
Mapunan nito ang sakit ng aking damdamin
Taimtim kong sinambit ang aking dalangin, at sa sulok ng aking mga mata’y nahuli kitang nakatingin

Ang sabi mo sa akin, sabay nating tuparin ang aking hiling
Dahil alam mo kung paano masaktan at maiwan ng nakabitin
Naiintindihan mo kung gaano kasakit at sana’y sa oras na ito ay malagpasan ko rin
Mga pagsubok na haharapin, sasama ka at hindi aalis sa aking tabi

Marahil, marahil, ikaw rin ang sagot sa aking dalangin
At sa iyong mga mata ay hinanap ko ang tunay mong ibig sabihin
Makita ko sana ang katotohang pinipilit kong sayo ay alamin
Ito na sana ang pagkakataong ang tadhana’y makikinig sa akin

Sa oras na iyon ay nakalimutan ko na ang mga bulalakaw
Dahil sa unang pagkakatao’y natalo ang mga ito ng liwanag ng aking panglaw
Ang pinakatatago kong sana nga’y hindi na umalingasaw
Ngunit nahuli mo ko, na sa lahat ng hindi nakakakita, may isang ikaw

Kaya’t hinawakan ko ang iyong kamay at nangakong hindi bibitaw
Inihanda ko ang sariling harapin ang lahat ng pagsubok sa darating pang mga araw
Ngunit ng sila’y dumating, nakita ko ang aking sariling sugatan habang nakikibaka
Hindi ko inaasahan na sa gitna pa ng laban naisipan mo akong iwan

Hinarap ko lahat ng tama ng mga pana dahil iniwan mo na ko mag-isa
Na kung mas pipiliin mo ang takot, sana sinabihan mo ako nung una pa lang
Na kung hindi ikaw, sana hindi mo rin pinagkait ang paghilom na aking hanap
Dahil sa paulit-ulit na laban natututo din akong mapagod, sumuko, maging bato sa lahat

At sa pagtanto’y natuto din akong bumitaw at ika’y tuluyang palayain
Ngunit sa paulit-ulit na paglayo’y paulit-ulit mo rin akong hinahatak pabalik
Upang saktan at muli’t muling paasahin na para bang wala akong damdamin
Pero hindi na ko magbabago ng isip sa pagkalas dahil tama na sa akin na minsang naniwala ako sa isang pag-amin

Ako’y bumalik muli sa ilalim ng mga bulalakaw para sa isa pang hiling
Napuno ang bawat araw ko ng mga taimtim na dalangin na sana’y lahat ng ito ay isa lamang masamang panaginip
Isa-isa kong inipon ang mga bulalakaw at itinago ito sa puso’t isip
Na kung sila’y may tinig, sana ay hindi ka pa nabibingi

Naalala ko noong sabay nating pinanood ang paglubog ng araw
Kasabay ng paglubog ng mga pinanghawakan nating hiling sa bulalakaw
Isa-isa kong binitawan ang lahat ng pangakong nagsasambit ng salitang ikaw
At sa unang pagkakatao’y hindi ko na naramdaman ang matinding panglaw

PS: Ito na yata ang pinakamahabang tulang nagawa ko sa ngayon. Nagawa ko ito noong isang hapon ng Sabado, ika-29 ng Abril, taong 2017 (naks!). Habang hinihintay ko ang pinakaaabangang kauna-unahang spoken word gig ng taon (Sa Tagpuan ng mga Tala ni Brian Vee), nagbasa muna ako ng spoken word piece na Marka ni Zuela Herrera (Tuwing Ikatlo ng Sabado ni Juan Miguel Severo). So ayun, inspiration + hugot overload. Nagsimula yan sa 253 words pero after nung gig, naisipan kong i-stretch ang sarili ko hanggang sa maging 441 words na kung babasahin sa open mic (na isa sa mga pangarap ko), eh aabot ng 4 minutes. Noong mga oras na yun feeling ko malapit na ko sa pagiging legit na makata. Pero feeling ko ang dami ko pang kailangan matutunan sa larangan ng tugmaan. Hindi ko naman planong pantayan si Balagtas. Siguro, gusto ko lang din maging kaibig-ibig ang paglalathala ng aking feelings (para mapakinggan na niya ako… cheret!)
Para sa mga susunod pang spoken word gig at sessions or tutorials na hindi ko na iindyanin. At para sa mga pangarap na nais ko pang tuparin. Isang malaking lablab <3<3<3