Isang Araw Matapos Ang Lahat

Isang Araw Matapos Ang Lahat

Sa unang pagkakataon, nagising ako sa init ng sinag ng araw na hindi na ako nasasaktan
Gaya ng paggising ko sa katotohanang wala ka na dahil ika’y kailangan pakawalan
At gaya ng mga sumunod pang umaga, napansin ko ang paggaan ng kalooban
Para bang nagsimula na ang aking pahinga sa pakikipaglaban

Kanina nakita kong nagkalat ang mga papel sa hagdanan
Pinulot ko ang mga ito at binasa isa-isa ang mga kwentong hindi ko na nadugtungan
At kasama ng kwento nating sinimulan ngunit agad nating binigyan ng katapusan
Lahat sila’y itinapon ko na sa basurahan

Hindi ko na nararamdaman ang pait sa tuwing naalala ang pinagdaanan
At hindi na rin ako masyadong kinikilig o nasisiyahan
Dumating na siguro ako sa pagitan ng ika’y minamahal at ika’y kinamumuhian
Ang araw na masasabi kong “Wala na akong pakialam.”

Sa dami ng araw na bagong pagkakataon para muling magsimula
Nagsawa na ako kakasabing wala na akong gusto pang puntahan
Kaya isang araw, pinili kong muling umaasa kahit alam kong ako’y muling masasaktan
Dahil siguro nga’y may mga araw na nakalaan para sa kasiyahan pati na rin sa kalungkutan

Sa pagsubok ko lang din natutunan na hindi lahat ng laban ay sinusubukan
At sa bawat pagkadapa ay kailangan bumangon kahit ika’y sugatan
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ay nagkaroon din ng kapayapaan
Nagpatawad, nagpalaya, sumabay sa ikot ng mundo, at bagong kabanata’y aking sinimulan

Advertisements